Τα τσακάλια (και το λυκόσκυλο) της Δίωξης κάνανε πάλι τις διακοπές τους, σχεδόν την ίδια ημερομηνία (8 Αυγούστου) για 3^η συνεχή χρονιά αλλά και πάλι σε λάθος νησί αποβιβάστηκαν...

αντί για το νησί της κόκας και της κατανάλωσης (Μύκονος), ξεβράστηκαν λίγο παραπέρα στη ραστώνη του Ρούκουνα στην Ανάφη...

Μήπως είχαν πληροφορίες για κάποιον μεγαλέμπορα ή μήπως ξέβρασε η θάλασσα κάνα βαρβάτο φορτίο στην ηλιοκαμένη παραλία?

Τίποτα από τα δύο, παρά μόνο μια μεθοδευμένη προσπάθεια, δυστυχώς με τη σύμφωνη γνώμη ντόπιων, να στιγματιστούν οι παραλίες ελεύθερης κατασκήνωσης «για να φύγουν οι βρομιάρηδες και να ‘ρθουν οι τουρίστες με τα φράγκα» και μαζί τους το κυρίαρχο ισοπεδωτικό μοντέλο τουρισμού που βιάζει τους φυσικούς πόρους και τις παραδοσιακές κοινωνικές δομές των νησιών.

Το αποτέλεσμα, τριήμερη ταλαιπωρία 7 ελευθεροκατασκηνωτών για μερικά τσιγάρα κάνναβης, και οι πρεζέμποροι να πίνουν μοχίτο γελώντας στα κρυφά με τα κατορθώματα των «οργάνων» τους ...

Πόσο στοίχισε στο Δημόσιο, άρα σε όλους μας, κύριε Εισαγγελέα αυτή η επιδρομή και όλες οι προηγούμενες;

Για πιο λόγο τα όργανα της Δίωξης, που τόσα έχουν δαπανηθεί για την εκπαίδευσή τους, δεν ασχολούνται με τα παράνομα καρτέλ διακίνησης τοξικο-εξαρτιογόνων ουσιών, αλλά σπαταλάνε το χρόνο τους ψάχνοντας τους γυμνιστές ελευθεροσκηνήτες για μερικά τσιγάρα;

Για ποιο λόγο επιμένει η Πολιτεία στην καταστολή των χρηστών κάνναβης και ταυτόχρονα στη συντήρηση των παράνομων κυκλωμάτων διακίνησης εξαρτησιογόνων ουσιών; Για πιο λόγο στηρίζουμε ακόμα ως κοινωνία αποτυχημένες πολιτικές αντιμετώπισης του φαινομένου χρήσης και κατάχρησης ουσιών αντί να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα μέσα από πολιτικές μείωσης της βλάβης και αποποινικοποίησης της χρήσης, όπως έχουν δοκιμαστεί επιτυχημένα σε Πορτογαλία, Ισπανία, Γερμανία, Βέλγιο, Αγγλία, Ολλανδία, Ιταλία, και αλλού;

Γιατί είναι πολλά τα λεφτά και πολλά τα στόματα (αστυνομία, πολιτικοί, δικαστές και δικηγόροι, κλπ) που ταίζονται.

Φτάνει πια αυτή η κοροϊδία και το θέατρο του παραλόγου.

Η καταστολή δημιουργεί μια κοινωνία φοβισμένη και ανάλγητη. Οι κατασταλτικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του «προβλήματος των ναρκωτικών» και ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών», που έχουν οδηγήσει στη γιγάντωση του παράνομου εμπορίου και την εξαθλίωση και παρανομία των χρηστών, μας έχουν στοιχίσει ακριβά με περισσότερους φυλακισμένους, περισσότερους χρήστες και περισσότερους θανάτους.

Ήρθε η ώρα να δούμε πιο σοβαρά το αντι-απαγορευτικό μοντέλο και να ξεφύγουμε από πολιτικές ηθικού πανικού.

Να αντιμετωπίσουμε τη χρήση και την κατάχρηση ανάλογα με την επικινδυνότητα των ουσιών και να αποποινικοποιήσουμε τους χρήστες για να απεξαρτηθούν επιτέλους από τα παράνομα κυκλώματα που τις διακινούν.

Διαβάστε σχετική ανακοίνωση που έστειλε κάποιος που τον ξύπνησαν άγρια εκείνο το πρωί στο Ρούκουνα...

Για κάθε ποσότητα βουπρενορφίνης που συνταγογραφείται υπάρχει μια αντίστοιχη ποσότητα ηρωίνης που μένει αδιάθετη. Δείκτη ευαισθησίας και πολιτισμού κάθε χώρας αποτελεί ο τρόπος στήριξης και θεραπείας των πολιτών εκείνων που κάνουν προβληματική χρήση εθιστικών ουσιών. Στη χώρα μας ο δείκτης αυτός ανιχνεύεται στις στενωπούς του ΟΚΑΝΑ, όπου χιλιάδες ασθενείς-χρήστες συνωθούνται για μια θέση στα προγράμματα απεξάρτησης.