Η ανάληψη της κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ συνοδεύτηκε από μια γενικευμένη και πρωτοφανή αστυνομική επιχείρηση στα Εξάρχεια. Αντιμετωπίζοντας για ακόμη μια φορά τα Εξάρχεια ως κατεχόμενη ζώνη, για τρεις συνεχείς ημέρες (8-10 Οκτωβρίου), οι αστυνομικοί προβαίνουν σε μαζικές εξακριβώσεις στοιχείων, εφόδους σε μαγαζιά, προσαγωγές και πολύωρη ταλαιπωρία διερχόμενων πολιτών χωρίς φανερή αιτία και με μοναδικά κριτήρια την ηλικία και την εμφάνισή τους. (Η παρουσία της αστυνομίας καθώς και οι εξακριβώσεις στοιχείων συνεχίζονται μέχρι σήμερα, σε πολύ μικρότερο βαθμό.) Η ανεπάρκεια της Πολιτείας να προσφέρει ασφάλεια στους πολίτες χωρίς να τρομοκρατήσει και να περιορίσει τις προσωπικές ελευθερίες προσβάλλει όχι μόνο την αισθητική μας αλλά και τη δημοκρατία και τον πολιτισμό μας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι σαν γνήσια έκφραση και συνέχεια των μεγάλων ειρηνιστικών και μη βίαιων κινημάτων υπενθυμίζουν στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ότι αυτή η συνταγή δεν έχει αποδώσει ποτέ. Η αλόγιστη επίδειξη δύναμης από την αστυνομία περιορίζει τη δυνατότητα της ίδιας της αστυνομίας να εκτελέσει το έργο που θα μπορούσε να προσφέρει ασφάλεια στους πολίτες με τον ίδιο διακριτικό τρόπο, όπως και σε κάθε άλλη γειτονιά της Αθήνας. Ευχόμαστε αυτή η αντίληψη να μην οδηγήσει σε μια ανάλογη τραγωδία με αυτήν του περασμένου Δεκέμβρη και καλούμε τον Υπουργό να εγκαταλείψει την επίδειξη ισχύος κρατικής βίας. Να απομακρυνθεί από λογικές μηδενικής ανοχής που συμβάλλουν στην όξυνση των κοινωνικών συγκρούσεων και να περιοριστεί στα καθήκοντα μιας ευνομούμενης αστυνομικής παρουσίας που σέβεται την ιστορία και τη διαφορετικότητα της περιοχής.

Τα Εξάρχεια είναι μια περιοχή που για πάνω από ενάμιση αιώνα υπήρξε η Πανεπιστημιούπολη και επομένως η πιο ζωντανή, νεολαιίστικη και εξεγερτική γειτονιά της Αθήνας. Οι πρώτες συγκρούσεις στην περιοχή αναφέρονται στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη.

Τα Εξάρχεια υπήρξαν μια από τις πιο πολιτικοποιημένες περιοχές της Ελλάδας αναδεικνύοντας τις πιο ριζοσπαστικές εκδοχές της πολιτικής, του πολιτισμού και της κοινωνικής ανεκτικότητας και συνεργασίας. Βεβαίως τα πράγματα ποτέ δεν ήταν εύκολα. Εξεγέρσεις, κινητοποιήσεις, διεκδικήσεις και κινήματα, διαχρονικά επικρατούσαν στα Εξάρχεια. Πάντα ωστόσο η διαβούλευση των ανθρώπων διαμόρφωνε ένα δημιουργικό πλαίσιο συναλλαγής, αρμονικής συμβίωσης και συνύπαρξης με σεβασμό στο διαφορετικό. Αυτή ακριβώς ήταν και η δύναμη των Εξαρχείων που δημιούργησε το μύθο τους.

Η κατάσταση στα Εξάρχεια εκτραχύνθηκε με την πολιτική της Ν.Δ. και ως κυβέρνησης και ως δημοτικής αρχής, η οποία οδήγησε στην παγίωση ενός γκέτο, όπου κυριαρχεί η βρωμιά, η ανομία και το εμπόριο ηρωίνης. Η ανομία στο γκέτο οδήγησε σε μια βάρβαρη και φασίζουσα συμπεριφορά κάποιες ομαδοποιήσεις, που καλλιεργούν την αντίληψη ότι η παραβατικότητα, η βία, οι τραμπουκισμοί και οι ληστείες είναι “επαναστατική δράση”. Παράλληλα στη νεολαία κυρίως, κυριαρχεί ο μηδενισμός και η απογοήτευση.

Ενώ παλιότερα η ενεργητική συμμετοχή της κοινωνίας αντιμετώπιζε με αρκετή επιτυχία τους τραμπουκισμούς και γενικότερα τις κρίσεις, στη συνέχεια χάθηκε το κριτήριο τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται.

Η παρουσία της αστυνομίας ήταν έξω και γύρω από το γκέτο κυρίως, και όταν επενέβαινε το έκανε με τραμπούκικο και ισοπεδωτικό τρόπο με αποτέλεσμα να συντηρούνται τα αδιέξοδα και τα προβλήματα.

Συμμεριζόμαστε την ανησυχία των κατοίκων για την υποβάθμιση της ασφάλειας στη περιοχή τους και τονίζουμε την πλήρη αντίθεσή μας σε κάθε μορφή βίας, από όπου και αν προέρχεται. Επισημαίνουμε όμως ότι τα φαινόμενα χουλιγκανισμού, βανδαλισμών και ανομίας δεν αντιμετωπίζονται με καταστρατήγηση των προσωπικών ελευθεριών όλων των υπόλοιπων πολιτών και μέσα από τη λογική μαζικών αντιποίνων και συλλογικής απόδοσης ευθυνών, αλλά με τη διαβούλευση και την πολιτική συμφωνία όλων των πολιτών και των συλλογικοτήτων που ζουν και εργάζονται στα Εξάρχεια, που τους καλούμε σε εγρήγορση και συνεργασία, ώστε τα Εξάρχεια να συνεχίσουν την ιστορία τους.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

Να πέσουν επιτέλους οι κουκούλες της υποκρισίας και της κοινωνικής αναλγησίας!

Τις τελευταίες βδομάδες, πληθαίνουν τα κρούσματα κατάφωρης παραβίασης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ανοχή της κοινωνίας. Σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διάχυτης κι ανεύθυνης βίας, γενικευμένης οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, τα σχεδόν καθημερινά περιστατικά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων περνούν απαρατήρητα. Αντ' αυτού η «κοινωνία του θεάματος» όπου ζούμε, συμψηφίζοντας ανθρώπινες ζωές με σπασμένα τζάμια, επιτάσσει και υποθάλπει την αυθαίρετη επίδειξη κρατικού «τσαμπουκά», με την επιχειρούμενη νομοθετική ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής και περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, λες και η έλλειψη περισσότερου και πιο «αποτελεσματικού» αστυνομικού κράτους είναι το πρόβλημα.