Αυτά που διαφοροποιούν μια χώρα που διάγει περίοδο ειρήνης από αυτήν που βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου είναι, κατά τους στρατιωτικούς αναλυτές, τρία στοιχεία: οι λειτουργικές δαπάνες των Ενόπλων Δυνάμεων, η δομή δυνάμεών τους και οι εξοπλιστικές τους δαπάνες.

Αυτό που κατά τους ιδίους κύκλους έχει βαρύνουσα σημασία δεν είναι τόσο οι εξοπλιστικές δαπάνες αλλά οι λειτουργικές, το μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεων, ο αριθμός των μονάδων και το οργανόγραμμά τους. Εξοπλιστικές δαπάνες έχουν, όλες οι χώρες και θα συνεχίσουν να έχουν, με δεδομένο ότι οι περισσότερες χώρες μετέχουν σε ειρηνευτικές αποστολές είτε αυτές ορίζονται από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών είτε από το ΝΑΤΟ. Επίσης, σε εξοπλιστικές δαπάνες οδηγούνται και πολλά κράτη κάτω από τις πιέσεις που δέχονται από τις κατασκευάστριες εταιρείες για να υποστηρίξουν τις βιομηχανίες τους και να μην οδηγηθούν αυτές σε κλείσιμο ή συρρίκνωση.

«Λιτότητα; Αντ’ αυτού η Αθήνα εξοπλίζεται», αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου του Florian Hassel στην εφημερίδα Welt am Sonntag, στο οποίο αναφέρεται πως καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν σπαταλά τόσα χρήματα σε πολεμικό εξοπλισμό όσο η Ελλάδα, η οποία «βρίσκεται σε μια δίνη ανταγωνισμού με την Άγκυρα, όσον αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες».

Η ΕΕ έθεσε ως προϋπόθεση τη λιτότητα στον κοινωνικό τομέα για τη χορήγηση του δανείου προς την Ελλάδα, ωστόσο δεν απαίτησε τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Των Jan Grebe και Jerry Sommer από την Die Tageszeitung

Η εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου προς την Ελλάδα υπήρξε μόνο ‘υποσημείωση’ κατά τη Σύνοδο του ECOFIN την Τρίτη στις Βρυξέλλες, αφού ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ είχαν ήδη από πριν αφήσει να διαρρεύσει η είδηση ότι η Αθήνα «βρίσκεται σε καλό δρόμο».

Υπενθυμίζεται ότι στη δεινή δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας, συνέβαλαν οι υψηλές αμυντικές δαπάνες της χώρας – οι οποίες ανήλθαν σε 3,1% του ΑΕΠ έναντι 1,7% κατά μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ – οι οποίες, παρά την προσπάθεια περιορισμό τους από 6,5 σε 5,5 δις ευρώ, εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλές.