|
ΦΑΚΕΛΟΙ -
Διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας
|
|
Μπροστά στον ορυμαγδό που ζούμε προσφάτως στην Ελλάδα, ίσως κάποιος να θεωρεί πολυτέλεια να κοιτάξει το δάσος και όχι το δέντρο.
Ζώντας όμως στο εξωτερικό, αλλά παρακολουθώντας στενά το τι γίνεται στην Ελλάδα, μου επιτρέπεται να έχω μια ‘’τρίτη’’ ματιά στα πράγματα.
Το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, να εξαφανίζεται η προοπτική της καινούριας γενιάς και να εκμηδενίζονται οι προσπάθειες της υφιστάμενης, έχει εν πολλοίς αναζητηθεί στις καθημερινές οικονομικoτεχνικές αναλύσεις, που παρότι είναι προφανείς, αδυνατούν να κοιτάξουν τη συνολική πορεία της χώρας μας.
Η Ελλάδα, όπως ξέρουμε όλοι μας, απελευθερώθηκε το 1821 από τους Τούρκους και εισήλθε στην ευρωπαϊκή οικογένεια προσπαθώντας να ακολουθήσει την πορεία της. Η όποια οικονομική και τεχνική ανάπτυξη των τελευταίων δύο αιώνων, της επέτρεψε να νομίζει ότι συμβαδίζει με τους Ευρωπαίους. Πλάνη οικτρά! Τα τετρακόσια χρόνια ραγιαδισμού άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους. Όταν οι Ευρωπαίοι με την Μεταρρύθμιση έδιναν το στίγμα της αμφισβήτησης της καθεστηκυίας αρχής του Πάπα, ταυτόχρονα, χωρίς να το γνωρίζουν συνειδητά, επέτρεψαν και την γέννηση του πολιτικού φιλελευθερισμού. Όλες οι ζυμώσεις που ακολούθησαν δημιούργησαν τις συνθήκες εκείνες που εξέθρεψαν τον ορθολογισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική συνείδηση και εντέλει την ανάπτυξη της δημοκρατίας μέσω ενός συστήματος θεσμών και νόμων με επίκεντρο τον άνθρωπο.
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
ΦΑΚΕΛΟΙ -
Διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας
|
|
Το ζήτημα των ταυτοτήτων έθεσε, σε στιγμή που μάλλον κανείς δεν είχε προσχεδιάσει, το ζήτημα των σχέσεων κράτους και εκκλησίας κατά τρόπο συνολικό, με ένταση πρωτόγνωρη, λειτουργώντας ως καταλύτης για να εκφρασθούν απόψεις που στο παρελθόν χαρακτηρίζονταν ως αιρετικές, τόσο υπό την κυριολεκτική όσο και υπό τη μεταφορική σημασία της λέξης.
Η ελληνική νομική θεωρία έχει να επιδείξει αρκετές μελέτες για το συγκεκριμένο ζήτημα, συχνά σε συνάρτηση με την κατοχύρωση της θρησκευτικής ελευθερίας[2], οι οποίες πάντως δεν φαίνεται να επηρέασαν τις συζητήσεις επί των προτάσεων αναθεώρησης του Συντάγματος στην προηγούμενη, προτείνουσα την αναθεώρηση, Βουλή.[3] Το θέμα της σχέσης που συνδέει το ελληνικό κράτος με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας έχει ένα τεράστιο ιστορικό και νομικό βάρος. Προσεγγίζοντας όμως τη σχέση μεταξύ θρησκείας - εκκλησιών - κρατικής εξουσίας υπό την οπτική ευρωπαϊκών συνταγματικών κειμένων αναδεικνύονται οι διαστάσεις μιας ευρύτερα συγκρουσιακής σχέσης με πλούσιο παρελθόν.[4]
Κοινό χαρακτηριστικό των δύο πόλων του ζεύγματος εκκλησία και κράτος είναι η εξουσία και κοινό πεδίο διεκδίκησης ο δημόσιος χώρος.[5] Από τη στιγμή που ανετράπη η ενότητα εκκλησιαστικής και κρατικής εξουσίας, η αποσύνδεση του κράτους από την εκκλησία σε επίπεδο συνταγματικών προβλέψεων αλλά και στο επίπεδο της εφαρμογής τους στην πράξη δεν υπήρξε ούτε απλή ούτε αναίμακτη· οι λόγοι είναι αρκετοί, με σημαντικότερους τους εξής: |
|
Περισσότερα...
|
|
ΦΑΚΕΛΟΙ -
Διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας
|
|
Αποτελεί ιστορική πραγματικότητα ότι η Αναγέννηση των τεχνών και του πνεύματος που πραγματοποιήθηκε κατά το μεσαίωνα στην Ευρώπη, ουδέποτε έφτασε στην Ελλάδα.
Από την άλλη, ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός του 18ου αιώνα, ο οποίος αποτελεί μία σύγχρονη πνευματική Αναγέννηση, οδήγησε (σύμφωνα με την επίσημη ιστορία των σχολικών βιβλίων) και σε έναν αντίστοιχο Ελληνικό. Και όμως, στην πραγματικότητα η χώρας μας έχασε και αυτό το τραίνο, παραμένοντας σε έναν πνευματικό σκοταδισμό.
Σήμερα, σταδιακά δημιουργούνται στην Ελλάδα εκείνες οι συνθήκες που επικρατούσαν πριν αιώνες στην Ευρώπη. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο όπου μας δίνεται, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η ευκαιρία να οδηγήσουμε την ελληνική κοινωνία σε μία πνευματική, κοινωνική και πολιτική αναγέννηση.
|
|
Περισσότερα...
|
|
ΦΑΚΕΛΟΙ -
Διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας
|
|
Το 1802, ο Thomas Jefferson, πρόεδρος τότε των Η.Π.Α., έγραφε σε μια επιστολή του στην Ένωση Βαπτιστών του Danbury:
Πιστεύοντας, όπως κι εσείς, ότι η θρησκεία είναι ένα ζήτημα που αφορά αποκλειστικά τον κάθε άνθρωπο και το Θεό του, ότι δε χρωστάει λογαριασμό σε κανέναν άλλο για την πίστη ή τη λατρεία του, ότι οι νομοθετικές εξουσίες της κυβέρνησης μπορούν να αφορούν πράξεις μόνο, και όχι απόψεις, σέβομαι απόλυτα την πράξη ολόκληρου του Αμερικανικού λαού που όρισε ότι οι νομοθέτες του δε θα φτιάξουν κανένα νόμο που θα στηρίζει την εγκαθίδρυση κάποιας θρησκείας, ή θα απαγορεύει την ελεύθερη άσκησή της, χτίζοντας έτσι ένα τείχος διαχωρισμού ανάμεσα σε εκκλησία και κράτος.
|
|
Περισσότερα...
|
|
ΦΑΚΕΛΟΙ -
Διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας
|
 Ολες οι σχέσεις εξελίσσονται με το χρόνο. Ακόμα και οι πιο στενές, όπως της μητέρας με το παιδί της, με τον καιρό οδεύουν προς την αμοιβαία ανεξαρτητοποίηση. Αλλιώς, η μητέρα αποδεικνύεται τυραννική και το παιδί καταλήγει ένας μπούλης και μισός. Στις σχέσεις Εκκλησίας – κράτους, η μητέρα (αν και δεν συνεισέφερε ιδιαίτερα στη γέννηση του κράτους) είναι σίγουρα η Εκκλησία. Το παιδί μένει να δούμε αν θα συνεχίσει να είναι μαμόθρεφτο…
Πιστεύοντας, όπως κι εσείς, ότι η θρησκεία είναι ένα ζήτημα που αφορά αποκλειστικά τον κάθε άνθρωπο και το θεό του, ότι κανείς δεν χρωστάει λογαριασμό σε κανέναν για την πίστη ή τη θρησκεία του, ότι οι νομοθετικές εξουσίες της κυβέρνησης μπορούν να αφορούν πράξεις μόνο και όχι απόψεις, σέβομαι απόλυτα την απόφαση ολόκληρου του αμερικανικού λαού, που όρισε ότι οι νομοθέτες του δεν θα φτιάξουν κανέναν νόμο που θα στηρίζει την εγκαθίδρυση κάποιας θρησκείας ή θα απαγορεύει την ελεύθερη άσκησή της, χτίζοντας έτσι ένα τείχος διαχωρισμού ανάμεσα σε Εκκλησία και κράτος».
Μ’ αυτήν τη φράση από μια επιστολή του προς την Ενωση Βαπτιστών του Ντάνμπουρι, ο πρόεδρος των ΗΠΑ.
Τόμας Τζέφερσον προσδιόρισε την έννοια του «χωρισμού Εκκλησίας και κράτους». Αυτά στην Αμερική του 1802. Στην Ελλάδα του 2010 ακόμα το συζητάμε.
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
|
|
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 Επόμενο > Τέλος >>
|
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL |