«…τι μπορώ να πω γι’ αυτό το κίνημα -- γι’ αυτή την επαναστατική στιγμή -- το ξέρω ότι κάτι χτίζεται, μεγαλώνει, διαμορφώνεται -- το νιώθω -- προσπαθεί με κάθε τρόπο να κατακτήσει την άμεση δημοκρατία -- τι ακολουθεί κανείς δεν ξέρει -- είναι μια αχτίδα φωτός που πιέζει το γυαλί -- έτοιμη να το κάψει ή να φωτίσει το δρόμο -- είναι φανερό ότι πρόκειται για κάτι παραπάνω από μια απεργία, την εκδίωξη ενός κυβερνήτη, ένα οδόφραγμα, μια αποσπασματική συμμαχία -- είναι μια αυθεντική λαϊκή εξέγερση -- ακούω το θρόισμα από τη ζούγκλα Λακαντόνα στους δρόμους -- σε κάθε γωνιά του δρόμου όπου οι άνθρωποι αποφασίζουν να παραμείνουν ενωμένοι -- το βλέπω στα πρόσωπά τους -- ινδιάνοι, γυναίκες, παιδιά -- τόσο γενναίοι -- τόσο άγρυπνοι τη νύχτα -- τόσο περήφανοι και αποφασισμένοι…» Brad Will, Οκτώβρης 2006

Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια. Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.

Για άλλους μοιάζει με όνειρο και για άλλους με εφιάλτη. Οι αμερικανικές τράπεζες που δάνειζαν τους πάντες παγκοσμίως, από κυβερνήσεις μέχρι βιομήχανους και από «ευυπόληπτους» επιχειρηματίες μέχρι ανθρώπους χωρίς τα «απαραίτητα εχέγγυα» αρχίζουν και καταρρέουν σύμφωνα με τη θεωρία του ντόμινο. Αιτία σύμφωνα με όλους τους αναλυτές η αμέριστη απληστία τους στη χορήγηση κερδοσκοπικών δανείων με υψηλό ρίσκο. Οι χρεοκοπίες διαδέχονται η μία την άλλη. Ιδιωτικές τράπεζες κρατικοποιούνται για να σωθούν. Τα χρηματιστήρια καταρρέουν. Και ένα fanzine κυκλοφορεί για πρώτη φορά στους δρόμους της Βαρκελώνης ισχυριζόμενο ότι αυτό θα είναι και το τελευταίο του τεύχος.