Δεν μιλάμε πλέον τη δική μας ελεύθερα δημιουργημένη γλώσσα. Μιλάμε την γλώσσα των αφεντικών μας και των λακέδων τους. Δεν είναι να απορείς αναλογιζόμενος τον βομβαρδισμό που έχουμε δεχτεί από τα σχολεία και τα ΜΜΕ. Δεν μιλάμε πολύ μεταξύ μας που είναι και ο μόνος τρόπος που δημιουργείται η γλώσσα. Αντίθετα τους ακούμε. Ακούμε τους δασκάλους, τις ειδήσεις, τις διαφημίσεις, τα αφεντικά, τους υπουργούς, τους γιατρούς, τους ψυχίατρους...

Για αρχή, μπορούμε να αλλάξουμε τις ιστορίες που λέμε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να περιγράψεις μια δεδομένη κοινωνία ή οικονομία. Για να το κάνουμε αυτό λέμε ιστορίες- θεωρίες για τον κόσμο στον οποίο ζούμε και τη θέση μας σε αυτόν. Κάθε έκδοση της ιστορίας υπογραμμίζει κάποια συγκεκριμένα στοιχεία ενώ αποκρύπτει άλλα - καμία ιστορία μόνη της δεν μπορεί να πει «όλη την αλήθεια».

Με τον τρόπο αυτό, οι ιστορίες μας επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και πιστεύουμε τι είναι δυνατό σε αυτόν τον κόσμο και τι όχι. «Υπάρχει στενός δεσμός μεταξύ κοινωνικής πραγματικότητας, τού θεωρητικού πλαισίου που χρησιμοποιούμε για να την ερμηνεύσουμε και την αίσθηση της πολιτικής και της ελπίδας που αναδύεται μέσα από μια τέτοια κατανόηση».

Μετά την κατάρρευση και του κρατικού καπιταλισμού η λύση της “οικονομίας της αγοράς” προβλήθηκε ως η μοναδική λύση και επικράτησε σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη συνοδευόμενη από ρητορείες για το «τέλος της ιστορίας». Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην έννοια της ιδιοκτησίας και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η λειτουργία της κοινωνίας ως προέκταση της οικονομίας.