Διευκρινίσεις για έναν από τους πιο κακοποιημένους όρους στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο.
Στη μνημειώδη του «Θεωρία της Δικαιοσύνης» ο Τζον Ρολς σημειώνει ότι η πολιτική ανυπακοή είναι πολιτική πράξη, όχι μόνο γιατί επιχειρεί να επηρεάσει την κυβερνώσα πλειοψηφία, αλλά «και γιατί είναι μια πράξη καθοδηγούμενη και δικαιολογούμενη από πολιτικές αρχές, δηλαδή από τις αρχές της δικαιοσύνης που διέπουν το Σύνταγμα και τους θεσμούς της κοινωνίας γενικότερα. Δεν μπορεί κανείς να δικαιολογήσει την πολιτική ανυπακοή επικαλούμενος την προσωπική του ηθική ή θρησκευτικά δόγματα […] και εξυπακούεται ότι η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να βασίζεται στο συμφέρον μιας ομάδας ή στο ατομικό συμφέρον».

Διάβασε περισσότερα...

Το φαινόμενο της ανυπακοής σε επιταγές της εξουσίας που θεωρούνται άδικες είναι τόσο παλιό όσο η περίφημη ανυπακοή του Προμηθέως στην εντολή του Δία να μην αποκαλύψει στους ανθρώπους τη χρήση της φωτιάς.

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή [1] αποτελεί ασφαλώς το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτικής ανυπακοής, ενώ αντίθετα στον Κρίτωνα του Πλάτωνος, ο Σωκράτης μας δίνει το πιο λαμπρό παράδειγμα υπακοής σε μια άδικη αλλά νομότυπη καταδίκη.

Τα δύο έργα επιδέχονται διάφορες αναγνώσεις και έχουν άλλωστε σχολιασθεί από επιφανείς διανοητές της ανθρώπινης σκέψης που έχουν επισημάνει πολύ πιο σύνθετα στοιχεία από την σχηματική αντιπαράθεση υπακοής και ανυπακοής στους νόμους.

Διάβασε περισσότερα...